Dementie­lelijk en hartstilstand

31-8-2017 door: Redactie
Kanker, alleen erover schrijven geeft al een ongemakkelijk gevoel. Laat staan uitspreken, vaak krijg ik het woord niet eens over mijn lippen. Waarom weet ik niet, misschien ben ik wel bang geassocieerd te worden met mensen die het woord gebruiken als stopwoord in plaats van de ziekte die het is. En waarom ik daar zo erg niet mee geassocieerd wil worden was afgelopen dagen stof tot nadenken.

Aanleiding waren mensen met wie ik uitging die met kanker scholden, vloekten, maar ook als bijvoeglijk naamwoord voor alles wat mooi is, lelijk is, stom is of stoer is. Het gaf me rillingen. ”Er gaat toch niemand dood als we ermee schelden?” is het argument, bijna verbaasd, omdat het woord zelf geen kwaad zou kunnen doen. Alsof het ook normaal zou zijn om iets ‘dementielelijk’ te noemen, of om met ‘hartstilstand’ te schelden als je je kleine teen stoot. Kanker is een ziekte, niet meer en zeker niet minder.

Het woord uitspreken verandert inderdaad helemaal niks in de wereld. Echter, wanneer je iemand die je dierbaar is, verloren bent aan de ziekte kan het uit de context rukken van het woord als een mokerslag inslaan. Alhoewel: dat is voor mij niet het geval, niet de directe reden dat ik me zo voel. Waarom dan wel? Dat besef kwam na lang peinzen. Niet het woord op zich, dat niettemin een heftige lading heeft. Maar de keuze van mensen om kanker als scheldwoord te gebruiken, ondanks de grote discussie en wetend dat je met dat woordje heel veel mensen kunt kwetsen en beledigen, met als beste argument dat het ‘lekker bekt’. En dan tóch ervoor kiezen om met het woord te schelden. Die keuze geeft mij de rillingen.

Bas

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie