Marieke ment...

21-9-2017 door: Marieke
Daar sta je dan na een wandeling van 5 kilometer, midden in het bos. Geen mens of dier te bekennen, maar vooral ook: geen wc. En je moet nodig. Niet een heel-klein-beetje-dat-kan-ik-nog-wel-volhouden-totdat-we-bij-de-auto-zijn. Nee, je moet nu. Want als je nog één stap zet, laat je net als Klein Duimpje een spoor achter. Alleen is dat dan geen spoor van broodkruimels.

Als man zoek je in dit geval een leuke boom uit, rits je je broek open en klaar. Voor een vrouw is het toch iets lastiger. Staand plassen is voor veel vrouwen geen gemakkelijke opgave (wat die Amsterdamse rechter ook mocht denken toen hij een vrouw aanraadde op een urinoir te plassen). Dus kijk je uit naar een groepje struiken waar je enigszins beschut kunt zitten, zet je je wandelmaatje op de uitkijk en hoopt dat zij je snel genoeg waarschuwt mocht er toch ineens een groep mountainbikers opduiken. Mijn collega belandde laatst in een file naar huis toen zij hoge nood kreeg. Had ze dan geen flesje bij zich waar ze in kon plassen, vroeg haar vriend aan de telefoon. Mijn collega besloot wijselijk haar mond te houden. Begin in een groepje vrouwen over hoge noodsituaties en het een naar het andere horrorverhaal komt boven water. Van wc-deuren die niet goed dicht bleken te zijn (ondergetekende maakte het mee in het vliegtuig) tot hurktoiletten in het buitenland. Om over die plastuiten nog maar te zwijgen. Ik ben blij dat ik een vrouw ben, maar af en toe zou het ook fijn zijn om gewoon achter een boom te kunnen staan.

Disclaimer | Copyright© 2018 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie