Geplukt - Bert Hesen

1-9-2016 door: Redactie
Hij was ruim zeventien jaar melkbezorger in Hegelsom. Het mooiste werk dat hij ooit heeft gedaan, zo zegt hij zelf. Hij werd geboren in Horst maar woont intussen al bijna zestig jaar in Hegelsom. Deze week wordt Bert Hesen (85) geplukt.
maskTop
Geplukt - Bert Hesen
maskBottom

Zo’n veertig jaar hield Bert duiven. Een hobby waar hij prijzen mee won, maar waar hij met pijn in zijn hart vanwege zijn gezondheid afscheid van moest nemen. “Wat het mooie was aan de duivensport? Als ze terugkwamen. Ik zei wel eens: net alsof er dan een jonge meid uit de hemel valt.” Hij is trots op de eerste plek die één van zijn duiven won na een wedstrijd vanuit het Franse Orléans. “Dat was een hele spannende wedstrijd. Ook herinner ik me nog die keer dat mijn beste duif op een zondag niet thuiskwam. Ik beloofde toen dat als ze alsnog zou komen, ik naar Tienray zou lopen. Kwam ze dinsdag alsnog thuis. Kon ik verdorie nog te voet naar Tienray gaan”, grinnikt hij. Sinds hij de duiven heeft weggedaan, verzamelt Bert van alles. In een schuurtje in zijn tuin staat een grote verzameling klokken, oude gebruiksvoorwerpen, speelgoedautootjes en nog veel meer, uitgestald op tafels en schappen. In een kast in zijn woonkamer liggen mappen vol met bidprentjes. Je kunt Bert overal blij mee maken, als het maar niet te groot is, lacht hij. Want de ruimte in zijn schuurtje is beperkt.

Bert groeide op aan de Kranestraat in Horst in een gezin met zeven jongens en vier meisjes. Het gezin woonde naast de grootouders van vaders kant, die onder meer een bakkerij en café aan huis hadden. “Vanuit ons huis konden we binnendoor naar het huis van mijn grootouders lopen. Omdat wij met zoveel kinderen waren, sliep een deel bij hen. Op een keer moest ik van mijn moeder zonder eten naar bed. Mijn grootmoeder had medelijden met me en heeft me toen stiekem een stapel boterhammen toegestopt.” De oorlogsjaren kan hij zich nog goed herinneren. Als jongen vond hij dat vooral een spannende tijd. “Op een gegeven moment stopte er een auto met daarin een Duitser op de Americaanseweg. Hij had geen benzine meer. Terwijl die man benzine ging halen, zei een oom van me: ‘Pak een hamer en nijptang en knip wat kabels door.’ Die Duitser kwam terug, schonk benzine in de auto, maar die deed natuurlijk niets. Daarop schoot hij de banden kapot en liep weer weg.”

De ouders van Bert hadden een gemengd bedrijf met onder meer koeien en varkens en wat gewassen op het land. Zoals gebruikelijk in die tijd moest ook Bert meehelpen thuis. “Aardappelen rapen, asperges steken. Maar dat deed ik niet graag. Ik was daarom heel blij dat ik op mijn veertiende bij bakkerij Derix mocht beginnen. Daar kreeg ik een tientje in de week. Nee, dat geld mocht ik niet zelf houden. Dat ging naar mijn ouders.” Bert werkte er zo’n zeven jaar, totdat hij tuberculose kreeg en geopereerd werd aan zijn longen. Daarna mocht hij niet meer in de bakkerij werken.

Het was in dezelfde bakkerij dat Bert zijn echtgenote Tonnie voor het eerst zag. “We leerden elkaar kennen tussen de vlaaien”, lacht hij. Tonnie kwam oorspronkelijk uit Holthees en had haar ouders, zusjes en een broertje in de oorlog verloren. Zij werkte ook bij de bakkerij en in 1957 trouwde het stel. Samen kregen ze drie kinderen, twee zoons en een dochter, en vier kleinkinderen. Het paar woonde tot 1994 aan de Kogelstraat, daarna verhuisden ze naar de Venstraat. Tonnie stierf, na lange tijd ziek te zijn geweest, in 2010.

Nadat Bert niet meer terugkeerde naar de bakkerij, kon hij als melkbezorger beginnen. “Dat was het mooiste werk dat ik ooit heb gedaan. Ik kwam bij veel mensen thuis, hoorde mooie verhalen en soms ook verdrietige. Ik maakte van alles mee. Zo hielp ik een vrouw een keer mee de melk naar binnen te brengen. In huis liep een geitenbok over de tafel, die overal zijn keutels had laten vallen. In de koffie, op het brood. ‘Ach’, zegt die vrouw, ‘die koffie hoef jij toch niet te drinken.’” Bert was in dienst van de melkfabriek in Horst. Op een gegeven moment kreeg hij de keus: of voor zichzelf beginnen of ander werk zoeken. Hij deed dat laatste en kreeg een baan bij een tabakshandel in Tegelen. Daar werkte hij afwisselend in het magazijn en bezorgde de koopwaar bij cafés en winkels. Ook daar kwam hij veel onder de mensen. “Ik heb zoveel verhalen gehoord”, zegt hij. “Daar kan ik wel een boek over schrijven.”

Tegenwoordig verdeelt Bert zijn tijd tussen Stichting Vrienden van Hof te Berkel en de Heemkundevereniging Hegelsom. Voor beide verenigingen doet hij al verschillende jaren vrijwilligerswerk. Bij de ‘Vrienden’ zamelt hij de spullen in die worden afgegeven en voor de Heemkundevereniging beheert hij het archief met bidprentjes. “Ik heb nog genoeg te doen”, zegt hij bevestigend.

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie