Geplukt Nel Schatorjé-Keijsers

2-8-2018 door: Redactie
Deze Horsterse is ondanks haar leeftijd niet van plan om achter de geraniums te gaan zitten. Elke dag heeft ze wel iets in haar agenda staan of het nu een spelletje kaarten is of een les gymnastiek en door middel van Facebook houdt ze contact met de kleinkinderen. Deze week wordt Nel Schatorjé- Keijsers (88) geplukt.
maskTop
Geplukt Nel Schatorjé-Keijsers
maskBottom

Nel werd geboren als jongste in een gezin met negen kinderen. “Mijn oudste broer was 20 jaar ouder. Ik heb vroeger veel op de kinderen van mijn broers en zussen gelet en hen in huis meegeholpen. Mijn ouders hadden allebei suikerziekte en ik moest hen elke dag insuline spuiten. Op een gegeven moment is bij mijn vader een been afgezet. Toen hij in het ziekenhuis lag, ging ik er elke dag om 12.00 uur heen om hem zijn eten te geven. Hij at alleen als ik hem het eten gaf.” De ouders van Nel hadden een aannemersbedrijf en een café aan huis in de Schoolstraat. “Een van mijn zussen beheerde het café en die vertelde me eens dat je tijdens de kermis voor 1 gulden, 13 pilsjes kon krijgen. Dan kun je je nu toch niet meer voorstellen.” Het gezin had ook zes kostgangers in huis. “Ik ken mijn moeder alleen met een grote zwarte schort voor en zwarte pantoffels aan, terwijl ze aan het koken was, de hele dag door.” Voor Nel had haar moeder een keer witte sokjes met bolletjes gebreid. Die mocht ze echter niet naar school aan. “Nee, je armen en benen moesten in die tijd helemaal bedekt zijn. Die kousjes mocht ik alleen op zondag thuis aan.”

Nel was 11 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. “We hadden thuis een radio en hoewel we daar veel naar luisterden, drong het niet echt tot me door dat er oorlog was. Later moesten we die radio inleveren en toen heeft vader een luik op zolder gemaakt, waar we hem in konden verstoppen.” Het Duitse leger was voortdurend op zoek naar mannen die ingezet konden worden in Duitsland. Velen besloten dan ook onder te duiken. “In onze werkplaats was een gat in de vloer gemaakt waar onder anderen mijn vader en schoonbroers konden schuilen als de Duitsers kwamen. Wat waren we bang dat ze ontdekt zouden worden als die soldaten door het huis liepen.” Aan het einde van de oorlog werd Horst enkele keren gebombardeerd. Bij één van die bombardementen was Nel net op weg naar Castenray. “Samen met mijn zus ging ik te voet melk halen. Daar hoorden we dat er bommen op Horst waren gevallen. We zijn snel naar huis gegaan, waar moeder ons al buiten stond op te wachten. Ik kan me ook nog herinneren dat de toren van de kerk in brand werd geschoten. We hebben er met z’n allen huilend naar gekeken.”

Na de lagere school ging Nel naar de huishoudschool. “Ik wilde graag verpleegster worden, dat leek me zo’n mooi beroep, maar doorleren mocht niet. Wel heb ik nog een fijne keuken-cursus gevolgd en een middenstands­cursus. Hoewel ik de jongste was, werd ik best vrij gelaten door mijn ouders. Ik zat op korfbal en tafeltennis. Ik mocht ’s avonds naar de film met vriendinnen en soms een jongen. We zijn ook wel eens naar de bioscoop in Blerick gefietst, daar draaiden ze leukere films. ‘De witte non’ ­bijvoorbeeld heb ik wel drie keer gezien, zo mooi vond ik die.”

Op haar 17e leerde Nel Jan Schatorjé kennen. “Hij woonde op de hoek van de Americaanseweg. Als hij onderweg was naar de training bij de voetbalclub, kwam hij bij ons langs en dan floot hij altijd naar me.” Begin jaren 50 speelde Jan voor VVV-Venlo, waarmee hij in 1954 meedeed aan de Zilveren Bal. “Drie weken op rij ging ik met hem mee naar Rotterdam. Uiteindelijk won VVV het toernooi.” In 1955 trouwde het stel. Ze woonden eerst een tijdje in bij Nels moeder en verhuisden uiteindelijk, na een jaar aan de Venrayseweg, naar de Gebroeders van Doornelaan. “Daar hadden we een stuk grond gekocht waar we een huis op hebben gebouwd. In het begin was daar alleen nog maar een zandweg. Omdat ik graag wat ­groter wilde zijn liep ik altijd op hoge hakken. Die kon ik elke week laten repareren bij de schoenmaker”, lacht ze. Jan en Nel kregen samen vier zoons en één dochter. “Ze zijn allemaal goed terecht gekomen”, zegt ze trots. De kinderen hebben weer gezorgd voor negen kleinkinderen.

Ze mag dan misschien op leeftijd zijn, dan wil nog niet zeggen dat Nel thuis achter de geraniums blijft zitten. Lachend: “Ik hoef geen geraniums. Ik heb de hele week vol zitten. Ik bridge op maandag en in de winter ook op woensdag, op dinsdag en vrijdag speel ik Amerikaans jokeren, ik ga naar de gymnastiek en ik drink één keer in de week koffie bij de Twister. Verder speel ik regelmatig een spelletje Skip-Bo met mijn zoon Jos. Ook zit ik op Facebook, vooral voor de berichten van de kleinkinderen. Zo lang het kan blijf ik hier zelfstandig wonen.”

Disclaimer | Copyright© 2018 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie