Geplukt: Patricia Kohlen

Velen kennen haar als eigenaresse van De Leste Geulde in Horst, dat ze runt met haar man Paul Kohlen. Echter, zodra de deuren dicht gaan, komt haar innerdiva naar boven, gaat de muziek een standje harder en zingt ze uit volle borst mee met Tina Turner. Ongeacht of er nog personeel rondloopt. Deze week wordt Patricia Kohlen (48) uit Horst geplukt.

“Vroeger kon ik dat nog ongestoord doen, maar tegenwoordig ben ik niet meer zo vaak alleen als ik het restaurant opruim en afsluit”, lacht Patricia. “Dan loopt er nog wel eens personeel rond en dat hoor je dan ook denken: ‘daar gaat ze weer!’. Voor mij zijn dat de arbeidsvitaminen, daar krijg ik mijn energie van.” Ze geeft aan dat ze vroeger goed kon zingen, maar dat dat minder is geworden nadat haar amandelen verwijderd zijn. “Ik wacht er dus ook heel bewust mee totdat de laatste gasten naar huis zijn”, lacht ze. Het liefste gaat ze dan helemaal los op Anouk of Pink, maar haar absolute idool is Tina Turner. “Daar ben ik al fan van sinds mijn 15e, dus dat is ondertussen al ruim dertig jaar. Ondertussen heb ik haar al volgens mij al twaalf keer gezien. Als ze nu weer ergens zou optreden, zou ik er zo naar toe gaan. Toen ik 15 was deed ik dat niet zo snel, maar naarmate je ouder wordt zie je steeds meer de betrekkelijkheid van het leven. Je weet nooit wat er morgen op je pad komt.”

Het is een levensles die ze al op jonge leeftijd mee kreeg. Toen zij 16jaar oud was, verongelukte haar vader. Van de ene op de andere dag kwam hij niet meer thuis. “Ik vond het toen heel moeilijk om er over te praten. De meeste leeftijdsgenoten wisten niet wat het inhield, konden zich er geen voorstelling van maken”, vertelt ze. Deze gebeurtenis heeft haar op meerdere manieren gevormd tot de persoon die ze nu is. “Na het overlijden van mijn vader, had ik geen zin meer in school, maar ik was nog altijd leerplichtig. Ik moest iets. Mijn moeder smeekte me om iets te blijven doen en te leren. Ik ben toen naar de Kokschool De Hamert in Wellerlooi gegaan. Dat leek me wel leuk; ik ben via mijn familie in de horeca opgegroeid.” Maar het was het moment dat ze Paul daar leerde kennen, dat ze werkelijk op een positieve manier gestimuleerd werd om er mee bezig te blijven. “Hij was heel ambitieus en dat wist hij op mij over te brengen. Daarnaast had hij een jaar daarvoor zijn vader verloren; hij begreep wat ik voelde, dus dat schiep een band.” Ondertussen zijn ze 25 jaar getrouwd en hebben ze twee dochters.

Na een jaar haalde ze haar horecadiploma; ze was toen nog maar net 17,5 jaar oud. “Ik wilde meteen gaan werken. Mijn moeder stemde daar mee in op één voorwaarde: er moest iets geleerd worden.” Ze ging werken in een frietkraam en ondertussen wist ze diverse papieren binnen te halen. Haar moeder heeft er toen nog op aangestuurd dat ze de hogere hotelschool zou doen. “Dat zou betekenen dat ik nog eens drie jaar moest leren. In eerste instantie zag ik dit niet zitten, maar mijn oudste zus zei dat het mij niet zou lukken. Dat was voor mij de trigger om er mee aan de slag te gaan.” Uiteindelijk slaagde ze zelfs cum laude en was ze 21 jaar oud toen ze van school afkwam. Via verschillende banen die op haar pad kwamen proefde ze van managementfuncties. Samen met haar man Paul begonnen zodoende het idee te borrelen om zelf iets op te zetten en zo werd rond 2000 De Leste Geulde geboren. “We hebben er toen letterlijk iedere laatste gulden van onszelf ingestoken, vandaar de naam”, laat ze weten.

Hoewel ze aangeeft dat ze geniet van het werk dat ze doet, droomde ze er vroeger van om toneelspeler te worden. “Maar daar had ik bij nader inzien geen boterham aan kunnen verdienen. Misschien dat ik over vijftien jaar alsnog bij het ouderentoneel ga”, lacht ze. “Maar toneelspelen zit er nu ook wel een beetje in; ook al ben je doodop, je moet het leuk en gezellig houden voor de gasten.” Daarnaast is ze actief in de kloscommissie van carnavalsvereniging D’n Dreumel uit Horst, om ieder jaar de vastelaovendskrant aan de prins te presenteren. “De Klos is zijn lijfblad. Ik neem het leven serieus, maar carnaval vind ik heerlijk omdat het dan voor even niet boeit wie je bent of wat je doet. Ik maak voor die dagen ook nooit echt plannen, ik zie vaak wel hoe het gaat..” Het ‘advies van Patries’ wil ze nog meegeven: “Probeer uit alle negatieven iets positiefs te halen, hoe moeilijk het ook is. Na het overlijden van mijn vader is bijvoorbeeld ons gezin nog veel hechter geworden. En zijn er mensen op mijn pad gekomen die ik anders waarschijnlijk nooit had leren kennen en die mijn leven enorm hebben verrijkt. Ik probeer er altijd een positieve wending aan te geven.”