Geplukt Nico Freriks Horst

Deze Horstenaar reisde als professioneel volleyballer de hele wereld rond en woonde onder andere in Polen, Spanje en Iran. Nu woont hij alweer enkele jaren met zijn gezin in Horst. Deze week wordt Nico Freriks (39) geplukt.

Nico werd geboren in het Brabantse Uden, maar groeide op aan de Herenbosweg in Melderslo met zijn twee jongere zusjes. “We woonden in het buitengebied en hadden dus veel ruimte om buiten te spelen", vertelt Nico. Hij had op jonge leeftijd al aanleg voor balsporten. Maar hoewel hij uit een echte volleybalfamilie komt, meerdere van zijn ooms en tantes speelden volleybal, koos hij ervoor om in Melderslo bij de voetbalclub te gaan. “Voor mij was het logischer dat ik met mijn vriendjes ging voetballen in Melderlso, dan dat ik naar Horst zou fietsen naar de volleybalclub", lacht hij. Zich echt thuis voelen op het voetbalveld deed hij echter niet. “Er werd vaak lomp gespeeld en dat vond ik lastig. Mijn oom volleyde bij Peelpush in Meijel, dus zo leerde ik meer van de sport kennen.”

Volleybaltenue
Op zijn 12e werd Nico lid van Hovoc in Horst en drie jaar later speelde hij al in het eerste team. Inmiddels ging hij naar het vwo, eerst op het Boschveld College in Venray en later in Horst naar het Dendron College. Vanaf zijn 15e trainde hij ook mee in Weert en later bij Jong Oranje. Hij trainde vier keer in de week en speelde in de weekenden wedstrijden. Hij was dus veel tijd kwijt aan de sport, terwijl ook school zijn aandacht vroeg. “Omdat ik het leuk vond, ging het eigenlijk vanzelf. Leren vond ik heel belangrijk, ik wilde ook per se mijn eindexamen halen. Dat viel samen met het kwalificatietoernooi voor het jeugd-EK. Dan zat ik in mijn volleybaltenue aan het examen om daarna meteen door te gaan naar de wedstrijd. Mijn ouders hebben mij, en mijn zusjes trouwens ook, altijd gesteund. Zij vonden het belangrijk dat wij iets deden wat wij leuk vonden.”

Olympische Spelen
In 1996 stond het Nederlands volleybalteam in de finale van de Olympische Spelen. Voor de jonge Nico vormde dat moment een keerpunt. “Ik zat voor tv en zag mijn idolen spelen, ik leefde zo met hen mee. Ik zei tegen mijn vader: dat wil ik ook.” Op zijn 18e speelde hij bij het talentteam in Amsterdam, daarnaast studeerde hij aan de Johan Cruyff University. “Mijn oma zei: je moet wel je studie afmaken", lacht Nico. Hij werd gevraagd voor het Nederlands team en speelde in de jaren daarna onder andere in Polen, Duitsland, Frankrijk, Italië, Rusland en Iran. “Dat was wat cultuurschok betreft wel het grootste avontuur", zegt hij over de laatste. “Maar ik heb er wel een fijne tijd gehad. Sowieso pas ik me vrij makkelijk aan nieuwe situaties aan.” Zijn carrière kende dieptepunten, als de resultaten niet waren zoals hij had gehoopt, maar ook hoogtepunten. Hét hoogtepunt was natuurlijk de kwalificatie voor de Olympische Spelen in 2004. “Dat was echt een droom die uitkwam, niet veel mensen kunnen zeggen dat ze dit mee hebben gemaakt. De Olympische Spelen is het mooiste toernooi, niet alleen om er zelf te spelen, maar ook om de andere sporters in actie te zien. Het is echt een unieke ervaring en het hoogste dat je als sporter kunt behalen.” Dat het team geen medaille wist te halen, was zuur beaamt hij. “Zeker op dat moment, omdat je weet dat er niet veel kansen zijn. In 2008 zijn we nog wel dichtbij een nieuwe kwalificatie geweest, maar gingen we er in de halve finales uit tegen de uiteindelijke winnaar Servië.”

Jongeren begeleiden
In 2001 leerde Nico de uit Horst afkomstige Marleen kennen, met wie hij in 2011 trouwde. Samen hebben ze drie kinderen: Laura (8), Michiel (6) en Manon (4). Zijn gezin was ook de reden dat Nico in 2016 stopte als professioneel sporter. Hij speelde de laatste drie jaar in Iran, waar hij ook woonde. Zijn gezin kon wel op bezoek komen, maar echt een ideale situatie was het niet. “Marleen is wel altijd met mij meegereisd, we wilden geen lange-afstandsrelatie. We hadden een huis in Horst, waar we buiten het clubseizoen woonden. In 2016 kregen we echter onze derde, wat voor mij reden was om te stoppen als prof.” Dat wil niet zeggen dat hij de sport helemaal vaarwelzei. Hij werd weer lid van Hovoc, zijn oude club, en promoveerde met het team van de derde divisie naar de eerste. Tegenwoordig speelt hij bij Limac in Linne en is hij af en toe op het golfterrein te vinden. Na zijn profcarrière ging hij aan de slag als JOGG (Jongeren Op Gezond Gewicht)-regisseur bij de gemeente Horst aan de Maas en behaalde zijn MBA aan de Maastricht School of Management. Na afronding van zijn studie is hij werkzaam geweest als hoofd van de sportafdeling van de Universiteit van Maastricht. Nu werkt hij alweer enkele jaren bij Fontys als coach voor studenten. “Het enthousiasmeren van jongeren en hen begeleiden op hun ontdekkingstocht vind ik erg leuk om te doen. Daar krijg ik veel energie van. Ik zit hier zeker op mijn plek.”

Zijn leven is nu gezellig druk, zegt hij, met gezin, werk en sport. Als hij al iets mist, dan is het het reizen van vroeger. “Marleen en ik houden allebei van reizen en hebben dat ook veel samengedaan. Ik hoop dat we in de toekomst met onze kinderen ook nog eens kunnen doen.”

Tekst en beeld: Marieke Vullings