Geplukt Paul Poels- Meerlo

Hij neemt geen blad voor de mond en noemt zichzelf een ‘knuppel in het hoenderhok-gooier'. Stilzitten is niets voor hem. “Als ik niets doe, word ik gek", zegt hij dan ook. Voor zijn werk reist hij heel Nederland rond, maar in het weekend wil hij toch graag thuis zijn bij zijn gezin. Deze week wordt Paul Poels (56) uit Meerlo geplukt.

Paul groeide op aan de Moleneind, tegenover 't Kasteelke waar zijn vader werd geboren. “We gingen vroeger altijd op het kasteel spelen. Daar lagen nog dozen vol met munitie uit de Tweede Wereldoorlog, levensgevaarlijk was dat, maar daar dacht je toen niet bij na. Mijn broers en ik waren sowieso veel buiten te vinden met vriendjes. Tegenwoordig is dat heel anders. Als ik naar mijn jongste kinderen kijk, dan zitten ze vaak op hun tablet. Wat ik me nog kan herinneren is dat ik buiten speelde als het heel koud weer was, zoals de afgelopen week, met de laarzen aan waar ik schrale benen van kreeg omdat de rand zo schuurde.”

Hoenderhok
Paul groeide op met drie broers. Zijn vader werkte bij de Boerenbond en zijn moeder werkte, wat vrij bijzonder was voor die tijd, ook uit. “Ze poetste bij de betonfabriek en werkte in de kas. Ze was heel vrijgevochten en nam geen blad voor de mond. Voor je mening uitkomen, dat heb ik van haar. Ze spaarde voor een rijbewijs en een eigen auto. Pap had geen rijbewijs. Ja, voor de kruiwagen", lacht Paul. “We gingen zomers altijd met de auto toeren. Dan zaten we met z'n vieren op de achterbank gepropt.” Na de basisschool ging Paul naar de lts in Venray, waarna hij na twee jaar overstapte naar de grafische opleiding in Nijmegen. “Dat was best wel uniek voor die tijd. Het was begin jaren 80 en de werkloosheid was hoog. Mijn moeder zei: je moet drukker worden, drukkers hebben ze namelijk altijd nodig. Ik was 15 jaar en was voordat ik klaar was met mijn opleiding al verzekerd van een baan.” Hij werkte 25 jaar bij een drukkerij in Venlo, onderdeel van het toenmalige Dagblad voor Noord-Limburg. “De eerste tien jaar heb ik daar heel veel lol gehad, wat werken voor een baas betreft waren dat de leukste jaren van mijn leven. Ik heb me daar opgewerkt tot bedrijfsleider, maar had het daar op een gegeven moment wel gezien. Zoals gezegd kom ik voor mijn mening uit. Ik ben een knuppel in het hoenderhok-gooier en dan gaat het soms hard tegen hard. Al ben ik wel wat gereserveerder geworden en slik nu eerder mijn woorden in.”

Onderbuikgevoel
Hij werkte vervolgens elf jaar voor een andere drukkerij, totdat hij vijf jaar geleden besloot van zijn hobby fotograferen, zijn werk te maken. “Ik fotografeerde al langer, met name familieportretten, en kreeg steeds meer opdrachten van bedrijven. Ik dacht als ik het nu niet doe, dan komt het er nooit van. Ik ben met fotografie begonnen maar maak nu meer video's. Ik maak voornamelijk foto's en films van civieltechnische en infrastructurele projecten. Daarvoor reis ik door heel Nederland en ik kom ook in Duitsland en België. Techniek vind ik mega-interessant en het leuke is dat ik overal met mijn snufferd vooraan sta. Ik kom veel in de Rotterdamse haven en doe graag zaken in het westen van het land. Daar zijn de mensen recht voor z'n raap en dat waardeer ik. Zelf doe ik niets waar ik niet achtersta, ik heb de luxe dat ik opdrachten af kan slaan als het niet goed voelt. Ik heb geleerd naar mijn onderbuikgevoel te luisteren. Niet lullen, maar poetsten. Ik heb dan ook een hekel aan mensen die geen knopen door kunnen hakken.”

Postcode Loterij
Ook zijn vier kinderen, twee zoons van 23 en 19 uit zijn eerste huwelijk en een zoon (8) en dochter (10) uit zijn huwelijk met Kim, komen voor hun mening uit. “Al is de oudste wat gereserveerder", zegt Paul. Het gezin woont in het ouderlijk huis van Paul. “Ik kreeg de mogelijkheid om het van mijn ouders te kopen. In de oude schuur heb ik mijn studio gebouwd. Die was helemaal vervallen. Het grappige is dat ik net genoeg had gespaard voor een nieuw dak, toen we een telefoontje kregen van de Postcode Loterij. Of we de dag erna thuis waren. Bleek dat we met de buurt de straatprijs hadden gewonnen, 25.000 euro. Mijn vrouw en ik hebben het bedrag gedeeld en van mijn helft heb ik de studio kunnen bouwen.” Tijdens de eerste lockdown fungeerde de studio tijdelijk als klaslokaal voor de kinderen. “Maar dat heeft maar een paar weken geduurd, daarna kreeg ik zoveel opdrachten. Ik heb dan ook nog niet zoveel gemerkt van de coronacrisis, in tegenstelling tot Kim. Zij heeft een nagelstudio en mag al maanden niet open.”

Bucketlist
Zijn werk is nog steeds zijn hobby en door het sjouwen van meerdere camera's tegelijk, hoeft Paul ook niet te sporten. “Ik ben ook geen verenigingsman. Wel wandel ik graag en ik vind het fijn als ik in het weekend thuis kan zijn bij mijn gezin. Voor mij is het moeilijk om niets te doen, ik kan niet stilzitten. Ik moet bezig zijn, anders word ik gek. Of ik nog een bucketlist heb? Ik zou wel graag het proces willen vastleggen als zo'n groot gebouw wordt opgeblazen. Voor de rest ben ik blij met het leven dat ik nu heb, ik ben gelukkig.”

Tekst: Marieke Vullings
Beeld: Paul Poels