Geplukt Wilmie de Hoog- van Dijck Meerlo

Als dochter van een melkveehouder is het niet vreemd dat stilzitten niets voor haar is. Daarnaast staat ze positief en met veel plezier in het leven. Deze week wordt Wilmie de Hoog-van Dijck (43) uit Meerlo geplukt.

Weggaan uit Meerlo? Geen haar op het hoofd van Wilmie dat daar aan het denkt. “Meerlo is mijn dorp. Alles wat me dierbaar is, familie en vrienden, heb ik hier om me heen. Emigreren? Nog niet misschien.” Dat wil niet zeggen dat Wilmie niets van de wereld heeft gezien. Zo ging ze namelijk op haar 17e al op kamers in Boxtel, liep ze drie maanden stage in Israël en trok ze na haar afstuderen enkele maanden samen met een vriendin door Australië en Nieuw-Zeeland. “Ik was als kind heel verlegen, ik durfde bijna niets te zeggen als er mensen op bezoek kwamen”, weet ze nog. Dat veranderde toen ze na de mavo naar de MAS in Boxtel ging waar ze de opleiding levensmiddelentechnologie volgde. “Na één jaar op en neer reizen ging ik op kamers. Een tijd die ik niet had willen missen en ook goed voor mijn eigen ontwikkeling was; van een verlegen meisje naar gezellige kletstante. Ik ging in het weekend wel altijd terug naar Meerlo. Hier had ik mijn werk, de soos, sport en mijn vrienden.” Na de MAS ging Wilmie verder naar de HAS in Den Bosch. Tegenwoordig werkt ze bij een producent van aardappelproducten in Oostrum op de afdeling kwaliteitszorg. “Heel divers en leuk werk waarbij ik contact heb met leveranciers en klanten.”

Knommelen
Tijdens haar studententijd leerde ze de uit Posterholt afkomstige Jos kennen. “Ik stond toen net op het punt om te gaan reizen. Ik heb toen wel even getwijfeld of ik zou gaan. Maar ik dacht: als het echte liefde is, dan zijn we ook na die vijf maanden bij elkaar.” En dat het echte liefde was bleek wel toen Jos zelfs in de maanden dat Wilmie aan het reizen was, naar Meerlo ging. Lachend: “Voor mijn reis was het Wilmie en Jos en daarna was het ineens Jos en Wilmie.” In 2006 zijn ze getrouwd en samen kregen ze zoon Kay (13) en dochter Fannie (10). “Het was eigenlijk de bedoeling dat we zouden trouwen in de schuur van het huis van mijn ouders. Maar zij besloten te verhuizen, waardoor het huis vrij kwam. Jos en ik wilden er wel graag gaan wonen. Het kon allemaal snel worden geregeld en uiteindelijk was het ons eigen huis waar we trouwden”, lacht Wilmie. De boerderij aan de Moleneind, genaamd Hoekerhof, stamt uit de 18e eeuw en is al enkele generaties in de familie. “Mijn vader was vrij jong toen hij de boerderij overnam van zijn moeder. Toen wij er zijn gaan wonen, hebben we stap voor stap grote, maar ook kleine zaken verbouwd en naar onze eigen zin aangepast. Met zo’n oud huis blijf je altijd bezig en dat vind ik juist zo leuk, want ‘knommelen’ doe ik graag. Op de bank met een boek zitten doe ik zelden. En ook de tv gaat pas ’s avonds een keer aan. Ik ben wel een actieve bij, ja. Ik vind het leuk om dingen met het gezin te ondernemen of samen met vrienden te borrelen of muziek te luisteren. Ik heb achttien jaar gevoetbald en doe nu aan volleybal ook met veel plezier. De derde helft is voor mij zeker net zo belangrijk. Verder zit ik in de jeugdcommissie van carnavalsvereniging De Vöskes. Carnaval vind ik echt een geweldig feest. Zo mooi om dit samen met anderen te vieren. Lekker maf doen! Eén van mijn zussen was enkele jaren geleden de boerenbruid en een vriendin was dit vorig jaar. Dat was heel mooi om mee te maken, daar kan ik dan echt van genieten.”

Bakje koffie
‘Vier ’t laeve’ is niet voor niets het motto van Wilmie. “Het maakt niet uit wat je doet, het is allemaal goed. Belangrijk is dat je er met volle teugen van geniet. En dat doe ik dat ook samen met Jos en de kinderen, familie en vrienden. Het is zo fijn dat ze in de buurt wonen en dat ik daar altijd terecht kan al is het maar voor en kort bezoekje met een bakje koffie .Ik kan wel het avontuur opzoeken, zo zou ik graag nog een keer met het gezin een verre reis maken, maar kom ook weer graag thuis. Ik ben de koning te rijk en ben blij met de kleine dingen en ik hoop dat andere mensen dat ook kunnen. Vier het leven met veel proost- en genietmomentjes.”

Tekst en beeld: Marieke Vullings