Omwonenden mestverwerkingsbedrijf Willems in America zijn stankoverlast zat

De omwonenden van mestverwerkingsbedrijf Willems in America zijn het zat. De stankoverlast gaat volgens hen alle perken te buiten. Tientallen klachten zijn ingediend, maar telkens lijken ze plots te zijn verdwenen. Nu heeft Willems plannen om het bedrijf uit te breiden. De omwonenden zien de bui al hangen.

“Het is genoeg geweest”, zegt Ger Janssen, achterbuurman van Willems, geëmotioneerd. “De stankoverlast gaat veel te ver. Willems houdt zich niet aan de regels. Hij weet gewoon dat hij de hele buurt vergast, hoe krijgt hij dat over zijn hart?” Janssen belt daarom ook regelmatig met de eigenaar van het mestverwerkingsbedrijf. “Dan krijg ik te horen dat hij het ontzettend balen vindt voor mij en gaat hij ‘eventjes’ kijken of hij de stank kan veranderen. Uiteindelijk helpt dat niets.” Janssen vertelt over een incident op een zomeravond in juli 2019 die de spreekwoordelijke emmer ‘mest’ deed overlopen. “Ik had een barbecue georganiseerd voor zo’n 25 vrienden. Later op de avond begon het enorm te stinken en besloot ik Willems te bellen. Dit hielp niet. Een stuk of tien gasten besloten vanwege de overmaat aan stank huiswaarts te gaan. Er is niets erger dan dat je je gasten naar huis ziet gaan door problemen die anderen veroorzaken. Dat weekend volgde meerdere malen op dezelfde tijdstippen, dezelfde problemen. Op zondagavond heb ik Willems gebeld: ‘Nu is het klaar, ik stap richting de provincie met een verzoek tot handhaving.” In 2019 zijn meer dan honderd meldingen van stankoverlast geweest vanuit omwonenden.

Klachten verdwenen
De problemen ontstonden in 2016, toen Theo en zoon Henk zich gingen richten op mestverwerking, in plaats van het fokken van biggen en zeugen. De dieren waren niet meer in de stallen te zien, nu was het puur het verwerken van uitwerpselen. Daarna kregen de omwonenden steeds meer last van de meststank en begonnen ze te klagen. Op het mestverwerkingsbedrijf zijn verschillende zaken geconstateerd waardoor de stankoverlast wordt veroorzaakt, zegt Huub Geuijen, ook één van de omwonenden. “Sommige zaken worden nu na handhavingsverzoeken snel opgelost. Ik begrijp niet dat de ondernemer het over zijn hart krijgt om onze hele buurt zoveel overlast te bezorgen, terwijl hij een aantal zaken redelijk simpel had kunnen voorkomen. Onder andere het open mestbassin, dat er enkele jaren slecht bijlag.” Willems vroeg daarna weer een nieuwe vergunning aan om uit te breiden. “Wij stonden perplex. In de vergunningsaanvraag stond dat er geen klachten waren geweest in het verleden vanuit de buurt. Hoe kan dat?” Wat bleek: de gemeente zou deze klachten niet altijd hebben doorgestuurd naar de provincie Limburg. “Dat is een kwalijke zaak”, zegt Janssen zelfverzekerd. Vanaf juli 2019 is de klachtenregistratie bij de gemeente verbeterd en gemelde klachten werden dan ook doorgezet naar de provincie. Vanaf oktober 2019 werd in het plaatselijke dorpsblad Peelklokje gewezen dat stankmeldingen rechtstreeks gemeld moesten worden bij de provincie in Maastricht.

Politiek spelletje
Volgens de heren, die namens de buurtbewoners spreken, verwerkt Willems veel te veel mest en wordt er geen gebruik gemaakt van verplichte luchtwassers. Onlangs kreeg de ondernemer een dwangsom waarin staat dat hij op verschillende punten in overtreding gaat. “Willems zegt goede connecties te hebben op bestuurlijk niveau en dus is er wel vertrouwen in een oplossing”, zegt Janssen. “Dat geloof ik zo, want hij past het een en ander aan en gaat daarna weer gewoon door met waar hij is gebleven.” Janssen en Geuijen zijn bang voor de toekomst. “Inmiddels gaat hij weer een vergunning aanvragen om uit te breiden. Van het verwerken van 58.000 ton mest per jaar, wil Willems bijna acht keer zoveel gaan produceren naar 450.000 ton mest. Hij krijgt, ondanks de vele ingediende zienswijzen, die vergunning er zo doorheen. Willems wordt gesteund door slimme adviseurs en juristen”, zegt Geuijen. “Dan voldoet hij opeens aan de eisen, let maar op”, vervolgt Janssen. “Als daarmee de stankoverlast is opgelost, helemaal top. Maar daar hebben wij nog weinig vertrouwen in. Door wat in het verleden is gebeurd, is het vertrouwen in de toekomst nog ver zoek. Hoop doet leven.”

Sluipmoordenaar
Daarnaast maakt Janssen zich ernstig zorgen om zijn gezondheid en de rest van zijn buurtbewoners. “Al jaren is er geen luchtwasser om de stank, waterstofsulfide en ammoniak, uit de lucht te wassen. Waterstofsulfide staat bekend als sluipmoordenaar. Ik heb zelfs bij de GGD navraag gedaan wat dit al die jaren met mijn gezondheid heeft gedaan. Zij verwijzen mij weer door naar Willems om de exacte gegevens op te vragen. Of anders maar naar de provincie? Ook daar strandt mijn zoektocht. We hebben een handtekeningenactie gedaan hier in de buurt. Daarbij hebben 35 omwonenden aangegeven genoeg te hebben van de stank en hebben de zienswijze mede ondertekend. Het is klaar, tijd voor actie.”

Tekst: Niels van Rens