Geplukt Johan Bartels

Vraag je Johan Bartels (70) naar wat hij in zijn vrije tijd doet, dan ben je wel even zoet. Nu hij een tijdje met pensioen is, vult hij zijn tijd vooral in met vrijwilligerswerk. Deze week wordt deze Grubbenvorstenaar geplukt.

Het is ieder jaar groot feest als Johan jarig is. “Dan steekt heel Nederland speciaal voor mij vuurwerk af”, grapt hij. “Inderdaad, ik ben geboren op 31 december. Ik vind het wel wat hebben. Het is een speciale dag en hou wel van wat vuurwerk, al wordt het wel wat minder nu met de aangescherpte regels.” Johan vertelt verder over zijn jeugd. Hij groeide op in Venlo, waar hij in het ziekenhuis werd geboren. “Ik heb een groot gedeelte van mijn jeugd in Venlo gewoond, waarna we thuis op mijn 15e verhuisden naar Grubbenvorst. Mijn vader was één van de eerste ‘kolonisten’ in Grubbenvorst. Er woonden eigenlijk alleen maar echte Grubbenvorstenaren en wij kwamen daar als ‘buitendorpse’ binnen.”

Telefooncentrales
Al snel settelde Johan zich. Samen met zijn ouders woonde hij in een huis dat in bezit was van Océ, wat later verder ging onder de naam Canon. Johans broer, Rene, zag hij niet vaak, hij was beroepsmilitair. “Ik was het wel gewend. Hij is 12 jaar ouder dan ik ben, dus ik wist niet anders dan dat hij vaak van huis was.” Ook Johan proefde op latere leeftijd van het militaire leven, hij kwam in verplichte militaire dienst. “Dat was wel een ontzettend interessante en mooie periode.” Johan werkte voor een aantal telefooncentrales op verschillende locaties. Hij zorgde ervoor dat mensen telefonisch werden doorverbonden. “Heel verkeerd werk was het niet”, zegt hij. “Het was altijd best divers. Vooral toen ik vanuit de telefooncentrale in Blerick werkte. Ik ging iedere dag werken op de centrale en was na een paar uur weer klaar. Dan kon ik weer naar huis. Dat was grandioos.”

Schoolkamp
Voordat Johan in dienst ging, volgde hij de pabo in Venlo. “Tijdens mijn middelbare schoolperiode wist ik niet wat ik later wilde gaan doen. Daarom koos ik voor de pabo. Ik had en heb nog steeds een enorme interesse in verschillende buitenlandse talen als Frans, Duits en Engels. Op de pabo vond ik uiteindelijk ook mijn roeping: ik werd leerkracht op een basisschool.” Dat Johan zijn werk altijd al met passie heeft uitgevoerd is te zien aan de vele jaren die hij in het onderwijs heeft gewerkt. “41 jaar lang op de scholen in Baarlo. Een fantastische tijd, echt waar. Ik merkte al snel dat ik de oudere klassen als groep 7 en 8 heel interessant vond. Uiteindelijk heb ik vooral lesgegeven aan de kinderen van groep 8. “ Een fantastische tijd volgens Johan. “Musicals, eindlessen en op schoolkamp gaan, ik heb er echt van genoten. Ik organiseerde ook elk jaar vol passie de schoolkampen, iets waar alle leerlingen binnen de basisschool jaren naar uitkeken. Helaas, sinds ik met pensioen ben, worden er geen schoolkampen meer gehouden. Er zijn geen kartrekkers meer.”

Boekenbeurs
Samen met zijn vrouw, die ook leerkracht was op dezelfde school, doet hij veel vrijwilligerswerk. “Zo zet ik mij elke week in voor stichting Boeken Steunen Mensen. Er worden boeken bij ons ingeleverd die we dan verzamelen en uiteindelijk met een gezellige groep sorteren. Deze boeken komen dan uiteindelijk op de Grote Boeken- en Platenbeurs in Blerick in het Blariacumcollege terecht.” Johans specialiteit is geschiedenis. “Ik sorteer voornamelijk de geschiedenisboeken. Ik heb altijd al veel interesse in geschiedenis gehad. Ik hou van verhalen vertellen, dat is echt mijn ding.” Op gebied van geschiedenis heeft Johan ook een andere hobby die hij graag uitoefent. “Ik geef rondleidingen in De Koel, het stadion van voetbalclub VVV-Venlo. Helaas ligt het daar momenteel even stil in verband met het coronavirus. VVV is echt mijn club. Als sinds een klein mannetje bezoek ik zoveel mogelijk wedstrijden. Ik kan mij herinneren dat ik samen achterop de fiets van mijn broer ‘de berg’ opging, richting De Koel. Het clubgevoel is niet onder woorden te brengen. VVV zit in mijn hart.”

Sportief
Johan heeft zich ook jaren ingezet voor volleybalvereniging SV Aspargos in Grubbenvorst. “De club heette voorheen de Speed Birds, maar was na een tijdje toe aan een naamsverandering. Toentertijd, tijdens een algemene ledenvergadering, stelde ik de naam Aspargos voor. Een deel van de aanwezigen was niet gecharmeerd met het voorstel omdat het sloeg op asperges. Gelukkig de meerderheid wel en zo is de nieuwe naam geboren. Daar ben ik best trots op.” Ook tennis speelt een speciale rol in Johans leven. “Ik ben al jaren lid van tennisvereniging TC Grubbenvorst. Onlangs was ik vijftig jaar lid van de vereniging, tevens ben ik erelid. Vijftien jaar was ik secretaris voor de vereniging, maar na een tijdje moest ik toch stoppen, het was goed geweest. Onverwachts ben ik onlangs toch weer terug als secretaris omdat de vereniging het net als andere clubs in deze regio lastig de bestuursposten ingevuld krijgt. Ik doe het nog steeds met net zoveel plezier.”

Johan bekent dat hij een familietrekje heeft. “Een Bartelstrekje noemen wij het altijd. We gaan namelijk overal voor de volle honderd procent voor.” Dat is ook wel terug te zien in alle vrijwilligerstaken en de andere functies die de Grubbenvorstenaar door de jaren heen heeft uitgevoerd.

Tekst: Niels van Rens