120 kilometer in 12 uur

Maarten Hermans uit Melderslo heeft zaterdag 29 september 120 kilometer in 12 uur gelopen. Dit deed hij in het kader van Stand Together, een sportief evenement in de Kasteelse Bossen in Horst, waarvan de opbrengsten bestemd waren voor de stichting LIVA.

Enkele dagen na zijn prestatie kan Hermans nog steeds niet geloven dat hij het heeft gehaald. “Ik ben ontzettend trots op mijzelf, maar ook op de gehele organisatie en iedereen die heeft geholpen om van dit evenement een succes te maken”, laat hij weten. “Terwijl ik 12 uur lang hardliep, waren er ontzettend veel mensen 12 uur lang in beweging om van alles en nog wat te regelen, werden er clinics en workshops gegeven en was er livemuziek. Er waren meer mensen dan verwacht, maar minder dan gehoopt. Ondanks dat dan kan ik niet anders concluderen dat het een enorm succes was. Een revanche op vorig jaar, 120 kilometer in 12 uur, een geweldige inzet voor Stichting LIVA en een nieuw evenement voor sport en gezondheid in Horst.”

Vorig jaar probeerde Hermans 100 kilometer in 10 uur te rennen. Dat lukt hem toen niet. “Dat weerhield mij er niet van om verder te dromen. Het idee van een 12-uursloop zat al langer in mijn gedachte, maar werd pas in januari definitief. Het moest een revanche worden en tegelijkertijd een nieuw persoonlijk record. En dat werd het.” Even leken een voedselvergiftiging eind augustus en een blessure één week voor het evenement roet in het eten te gooien. Hij bleek echter toch fit genoeg om te kunnen starten. Gedurende de dag liepen mensen met hem mee. “Geen enkel rondje liep ik alleen, dat alleen al had ik nooit verwacht. Elke stap die ik zette, zette iemand anders een stap met mij. En hoewel ik het soms moeilijk had, wisten anderen mij te motiveren om door te gaan. Bij de 70 kilometer had ik het mentaal zo zwaar, alles deed pijn, ik had geen zin meer en zag het niet meer zitten. Iemand zei toen de magische woorden: ‘Je mind is je gek aan het maken. Je hoofd wil dat je dit denkt, maar je weet zelf ook dat je dit kunt. Als je nu opgeeft, ga je dit jezelf nooit vergeven!’ Terwijl die woorden nog op mij in moesten werken, betrapte ik mijzelf dat ik alweer op de baan stond en begon aan nog een rondje. Ik wist het inderdaad, niet dat ik het kon, maar wel dat ik het mijzelf nooit zou vergeven als ik op zou geven.” De 100 kilometer in 10 uur kwam in zicht en werd gehaald in 9 uur en 50 minuten. Na een massage wilde Hermans al weer snel door. “Mijn trainer Chris Beurskens kwam nog naar mij toe en vroeg: ‘Ga je nog door?’.” Daar hoefde Hermans niet over na te denken. “Ik zie wel hoe ver ik kom. Na deze massage had ik nog iets minder dan 2 uur om de laatste 20 kilometer af te leggen. Een klein groepje met onder andere Hein Hoeijmakers nam mij op sleeptouw. Hij had er al 8 kilometer op zitten, maar zou mij door de laatste 20 kilometer loodsen. Ik hoefde alleen bij hem te blijven. De eerste 5 kilometer voelde goed, de kuiten waren weer even los van de massage, maar na deze 5 ‘relatief eenvoudige’ kilometers begon de strijd opnieuw. Ronde na ronde een gelletje, en met elke ronde weer 2,1 kilometer dichterbij de 120. Ik zat op schema, iets ervoor.”

De laatste 5 kilometer waren zwaar, maar toch voelden de laatste twee ronden als de makkelijkste van de dag, zegt hij. “Vol adrenaline en wetende dat ik het ging halen, rende ik op een flink tempo de laatste meters rond. En het enige dat mij bleef verbazen, was dat ik geen enkel rondje alleen had gelopen. Daar draaide het om bij Stand Together. Een uitdaging als deze doe je niet alleen, dat doe je samen.” Een vervolg komt er in elk geval, geeft hij aan. “Die staat gepland voor zaterdag 28 september volgend jaar.”