Kakcolumn

Het is een beetje taboe, om maar even met de deur in huis te vallen: ik ben aan de schijt. Echt waar, het zit me helemaal tot boven en ik ben het zat. We ronden de tienerjaren van de 21e eeuw af met alleen maar gezeur en daar word ik schijtziek van.

Het valt me gewoon op. We hebben het in 2019 alleen maar over vooroordelen. Oordelen, denken, meningen, schelden, noem het maar op. Vooroordelen over Zwarte Piet, vooroordelen over de boeren en onlangs vloog ik op mijn bezemsteel voorbij een heksenritueel. Sorry voor het vooroordeel. Iedereen vindt van alles weer wat en dat is niet altijd even fijn. In deze tijd van massamedia kun je in het wilde weg maar wat roepen, ook al heb je er de drollen verstand van.

Laten we eens wat minder opgefokt doen en wat aardiger op elkaar reageren. Want de discussie dat die boeren kilometers file maken om iets duidelijk te maken of mensen tegen Zwarte Piet zijn, dat mogen ze toch zelf weten? Aan zulke discussies hebben we niks stront niks. Het klinkt misschien lekker links, waar trouwens niets mis mee is, maar laten we eens wat aardiger tegen elkaar doen. Accepteer elkaar zoals diegene is, laat ze uitpraten en haal die poep uit je oren.

Misschien zeik of schijt ik nu te lang door, maar een beetje vrolijker kan wel, toch? Waarom een kakcolumn? Ik had denk ik even geen inspiratie, te veel met m’n luie reet op de bank. Moraal van het verhaal? Trek niet zo snel een mening en accepteer elkaar eens. Vind je dat ik poep praat? Daar heb ik dan wel echt schijt aan.

Schijt ze,
Niels