Geplukt Adorien ten Doeschate

Sporten, sporten en nog eens sporten. Voor Adorien ten Doeschate (59) uit Sevenum is bewegen heel belangrijk. Niet alleen omdat het gezond is, maar het helpt haar ook met een stukje verwerking vanwege haar ziekte. Deze week wordt Adorien door HALLO van de fiets geplukt.

Actief is Adorien volgens haar altijd al geweest. “Van kinds af aan was ik wel bezig met sport”, zegt Adorien. Geen wonder dat de droom van de geboren Sevenumse de Sportacademie was. Daar kwam ze uiteindelijk niet terecht, maar ze volgde wel een opleiding tot diëtiste. “Deze opleiding volgde ik in Nijmegen en later ging ik naar Rotterdam. In Nijmegen heb ik een tijdje gewoond op kamers. Echt een ongelofelijk mooie tijd. Dat zelfstandige, dat trok me wel. Daarnaast had ik veel studiegenootjes waar ik heel veel mee optrok. Met een bepaald groepje gaan we nog elk jaar een weekendje weg. Dat is altijd heel gezellig.”

Alcohol, drugs en roken
Adorien ging in Rotterdam bij de Kruisvereniging als diëtiste aan de slag. “Ik was ingedeeld in een wijk in Rotterdam. Ik gaf onder andere les aan zwangere vrouwen. Mooi werk is dat. Ik vertelde hen onder andere hoe ze het beste gezond konden eten tijdens de zwangerschap.” Na een tijdje wilde Adorien toch iets anders, ze bleef in de zorg, maar ging nu een ander soort voorlichting geven. “In Bergen op Zoom bij de GGD West Brabant begon ik met preventielessen over alcohol, drugs en roken. Daarna verhuisde ik met mijn gezin naar Dordrecht.” Geleidelijk aan veranderde het werk van uitvoeren naar adviseren. Via Dordrecht, kwam ze bij GGD Limburg Noord terecht in Blerick en uiteindelijk terug in Sevenum. “Niet omdat ik terug wilde naar mijn geboorteplaats, maar vanwege het werk van mijn toenmalige man. We hebben drie kinderen: Masha (30), Joren (28) en Wessel (24).”

Op bezoek
Met de kinderen heeft Adorien heel wat avonturen meegemaakt. “Ze hadden allemaal de drang om naar het buitenland te gaan. Als ouder niet altijd leuk, totdat ik Masha opzocht in het buitenland. Dat was echt prachtig. Ik geniet van elk reisje en het is mooi om te zien dat je kinderen het daar naar hun zin hebben. Zo ben ik onder meer naar Bolivia, Australië, Nieuw-Zeeland en Florida geweest.”

‘Waarom ik?’
Adorien geniet van elk moment in haar leven. “Helaas heb ik de ziekte van Parkinson. Toen ik het te horen kreeg in 2017, zat ik in een emotioneel dal. Waarom ik? Na een tijdje herpakte ik me en besefte ik dat ik gewoon van het leven moest genieten. Wil je iets doen? Doe het gewoon, dat is mijn insteek.” Adorien begon zich in haar ziekte te verdiepen en kwam in contact met andere lotgenoten. Ze hoorde dat een aantal mensen met parkinson geld in wilde zamelen voor onderzoek naar de ziekte. Het plan was om naar Bratislava in Slowakije te fietsen. “Daar had ik wel oren naar. Ik vind het geweldig om te fietsen. Als je dan ook nog geld inzamelt voor een goed doel, is dat een mooie combinatie.”

Ik zie het wel
En zo geschiedde. Adorien vertrok in juli dit jaar met drie anderen richting Bratislava. “Elke dag fietsten we ongeveer honderd kilometer.” Het was een zware tocht. “Het zat natuurlijk niet altijd mee en het was heel zwaar, maar ik had goed gezelschap.” De groep kende ik niet van tevoren. “Alleen de organisator. Dus het was wel een gok om met onbekenden op zo’n reis te gaan. Uiteindelijk was het een goede keus, ik heb echt genoten.” Voordat de Sevenumse op de fiets stapte, had ze wel wat geoefend. “Onvoorbereid gaan fietsen is niet goed. Ik wist niet of ik de eindbestemming ging halen op de fiets. Mijn instelling was dan ook: ik zie het wel.” Uiteindelijk lukte het Adorien om helemaal naar Bratislava te fietsen. “We werden bij de ambassade op ons eindstation als helden ontvangen. Met een groot applaus verwelkomden ze ons.” Bij aankomst was er speciaal voor hen een Olympiade georganiseerd. “Er waren verschillende bedrijven aanwezig en we hebben onder andere petanque gedaan. Het was heel tof om zoiets mee te maken.”

Tweede avontuur
Stilstaan kan Adorien niet. Want niet veel later fietste ze weer voor hetzelfde goede doel, genaamd Parkinson2Beat, de Cauwberg in Valkenburg. “Dat was niet zo moeilijk”, vertelt ze. “Inmiddels was ik wel wat gewend. Ik wil zoveel mogelijk geld inzamelen voor onderzoek naar de oorzaak van parkinson. We weten nu wel een beetje wat de ziekte is, maar hoe het ontstaat is nog steeds niet duidelijk.” Voor meer informatie, kijk dan op www.parkinson2beat.nl

Steinhagen
Adorien ziet de toekomst positief voor zich. “Ik weet dat het niet altijd makkelijk zal gaan vanwege mijn ziekte, maar daar zijn allemaal oplossingen voor te vinden. Ik ben nu bezig om samen met anderen de Steinhagenboerderij in Sevenum te verbouwen. We willen samen een omgeving maken waar we als goede buren naar elkaar omzien en indien nodig elkaar helpen. Een gezamenlijke huiskamer (met houtkachel) waar we regelmatig samen iets willen doen of samen willen eten. Ruimte voor privacy en vrijheid is belangrijk en wonen met mensen die meer dan goede buren willen zijn. Dan ben ik helemaal tevreden.”


Tekst: Niels van Rens
Beeld: Jos Derks