Slow

Langzaam baant het stoomlocomotiefje zich een weg door het landschap. Aan de rechterkant een azuurblauwe zee, hoge donkere bergen of groene velden. Aan de linkerzijde passeert een pittoresk dorpje met een al even pittoresk stationnetje. Met een kalme stem, zonder uitroeptekens, vertelt de voice-over wat over het land waar het treintje doorheen reist.

Bent u bekend met de term ‘slow tv’? Programma’s waar in eerste instantie niet veel in gebeurt, misschien zelfs een beetje slaapverwekkend zijn, maar waar je wel heerlijk zen van wordt. Rail Away, een programma van de EO, is daar een voorbeeld van. In 25 minuten maak je, gezeten op de bank in je woonkamer, een treinreis door landen als Sri Lanka, Griekenland en Zwitserland. Soms mag je een kijkje nemen in de cabine van de machinist, dan weer sta je net als de reizigers op het perron te wachten totdat de trein arriveert. Heerlijke tv vind ik het. Zo zie je nog eens wat van de wereld. Nog zo’n voorbeeld is het programma Ik vertrek. Niks guilty pleasure, tegen iedereen die ik tegenkom zeg ik dat ik het zo leuk vind dat er weer een nieuw seizoen is. Voor wie het niet kent: presentatrice Martine van Os trekt vijf (!) weken lang met een groep vakantiegangers mét caravan of camper door Europa. De gemiddelde leeftijd is 75 jaar en op elke camping komen de jeu-de-boules-ballen tevoorschijn, al blijkt het spel van dit seizoen Kubb te zijn. Er worden uitstapjes gemaakt en elke vakantie eindigt traditioneel met een zelfgeschreven liedje of versje. Er is niks gescript, er wordt zonder blikken of blozen over iemands stoelgang gesproken en af en toe een traantje weggepinkt. Jammer dat het niet op Netflix wordt uitgezonden, dan zou je in één avond een heel seizoen kunnen ‘bingewatchen’.

Marieke