She's back

Het witte goud. De koningin van de groente. Ja, de asperge wordt graag koninklijk aangesproken. Ze wordt daarnaast gezien als een afrodisiacum en je urine gaat er een beetje raar van ruiken.

Het aspergeseizoen is weer aangebroken en het Nederlands Asperge Centrum viert dat met een nieuwe reclame. ‘She’s back’. We zien een jonge vrouw in een rauwe asperge bijten (mag toch hopen dat ze die scène niet vaak over heeft moeten doen) , een Bruno Mars-lookalike achter een piano en een dansende aspergesteker op een aspergeveld. Ik kan me niet herinneren dat ik die hier ooit gezien heb. Volgens het Asperge Centrum is de reclame bedoeld om de groente meer onder de aandacht te krijgen van de jeugd. Want asperges, die zijn hip. Vergeet sigaretten en alcohol, maar ga helemaal los op zo’n gladde witte stengel. Combineer haar met ham en ei of ga back to basic en eet ze rauw, net als die actrice in de reclame.
Ik beschouw de asperge toch een beetje als onze groente. Geteeld in de Limburgse zandgronden, verhandeld op de veiling in Venlo. Blijkbaar heeft de groente een imagoprobleem onder de jeugd en daarom mocht een reclamebureau uit Amsterdam zich buigen over de vraag: hoe maken we de asperge stoer? Kijk, dat je er een leuke beat onder wilt zetten, dat snap ik. En ik snap ook dat zo’n knappe gast heel wat meer aanspreekt, dan een bezwete aspergesteker die al acht uur in de zon op het veld heeft gestaan. Maar waarom moet dat weer allemaal in het Engels? Kan het niet in het Limburgs of desnoods Nederlands? Er zijn toch genoeg Limburgse bands die een leuk deuntje over een asperge kunnen maken? Heideroosjes bijvoorbeeld. Pogoënde asperges, dát is pas een imagoverandering.