Auto-afscheid

Na ruim twee jaar heb ik afgelopen week afscheid genomen van ‘mijn’ Opel Corsa. Het ding ging zijn bijnaam ‘Het Blauwe Wrak’ steeds meer eer aan doen en deze winter ging het écht niet meer.

Moeilijk of niet starten bij vriesweer, dat was het grootste probleem. Had ik ‘s ochtends haast om naar school, werk of stage te gaan, kreeg ik de auto niet aan. En op de een of andere manier kregen ze dat bij de garage maar niet opgelost. Het verwarmingssysteem werkte ook maar matig, wat verre van ideaal was de afgelopen weken. Meer dan eens zat ik als een ijsklontje achter het stuur, blazend op mijn bevroren vingers en hopend op een beetje warme lucht, dat maar zelden op tijd kwam. Het systeem moest eigenlijk compleet vervangen worden, maar dat was de auto niet meer waard, zeiden ze. De achterruitverwarming had zijn beste tijd bovendien ook gehad. Sloeg iemand een keertje flink met de achterklep, vloog hij los en was de achterruit weer permanent beslagen de volgende rit. Nee, het was allemaal niet best.

De Opel Corsa was niet echt van mij, we hadden hem thuis als tweede auto. Ik heb er echter verreweg de meeste kilometers in gereden en al moest ik hem sinds vorige zomer delen met mijn zus, hij voelde ‘van mij’. Toen ik die auto dus even niet altijd ter beschikking had in de afgelopen weken, was dat nogal een gemis en realiseerde ik me dat ik behoorlijk afhankelijk was geworden van mijn autootje na het halen van mijn rijbewijs. Gelukkig staat zijn fitte tweelingbroer inmiddels bij ons op de oprit, waarmee van A naar B komen weer soepel (en warm) verloopt.