Fiets voor je leven

26-10-2017 door: Redactie
Dit is misschien wel het meest besproken binnenlandse nieuws van de afgelopen tijd en mijn collega heeft er ook al een complete column over geschreven. Toch weerhoudt dat mij niet om ook mijn zegje te doen.

Toen ik hoorde dat er een Utrechts meisje vermist, was ik meteen bezorgd, maar natuurlijk had ik wel die positieve en lichtelijk naïeve hoop dat ze weer teruggevonden zou worden. Posters met Anne’s foto hingen door de stad en Facebook stond vol met gedeelde berichten over haar vermissing. Terwijl de dagen verstreken en er geen nieuws meer kwam, verloor ik langzaam de hoop en anderen ook. “Die wordt niet meer levend teruggevonden”, hoorde ik mensen zeggen en ze hadden gelijk.

Kunnen vrouwen nog wel zelfstandig over straat vraag ik me dan af? Ik heb ‘s avonds altijd het idee dat ik letterlijk moet fietsen voor mijn leven. Ik moest een keer ‘s nachts alleen een klein stukje door ’the middle of nowhere’ van Lottum naar Grubbenvorst fietsen. Bij elke tegenligger deed ik alsof ik aan het bellen was, omdat ik me dan iets veiliger voelde. Op een gegeven moment kwam er een tegenligger aan die stopte, wat bij mij zorgde voor een spontane heftige paniekaanval. Het bleek mijn vader te zijn die me tegemoet kwam fietsen, omdat hij te bezorgd was geworden. Ik was dus uiteindelijk zelfs bang voor mijn eigen familie. Net zoals iedereen nu ‘s avonds bang voor elkaar is.

Kunnen die gekke egoïstische verknipte mensen zoals de moordenaar van Anne even stoppen met deze vreselijke praktijken? Als je dat soort gekke plannen hebt, schreeuw maar in even een kussen, dat helpt ook tegen frustraties. Kan iedereen weer veilig en zorgeloos over straat.

Liefs, Anke

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie